Muzeum Ziemi Przemyskiej

Projekt Muzeum Ziemi Przemyskiej był próbą sięgnięcia do istoty rzeczy i wewnętrznego żaru.
Wewnętrznego żaru Marka Rothko, Magdaleny Abakanowicz, czy choćby naszego duchowego żaru,
który pozwala nam w rzeczach martwych, obrazach, powykręcanych pędach roślin dostrzec niewidzialną energię, dostrzec Stwórcę.
Zachwycić się i powiedzieć o tym innym.

Muzeum miało być takim wewnętrznym żarem zakutym w czarną bryłę kamienną. Spomiędzy szczelin, między kamiennymi blokami miała wypływać gorąca lawa żarliwej sztuki.

Plamki krwi na posadzce muzeum – czerwone refleksy świetlne witrażu, który w formie złoto-czerwonej kopuły
wlewa do wnętrza emocje – to wynik skojarzenia z historią miasta i placu na którym miało powstać muzeum –
gdzie podczas wojny rozstrzeliwano ludzi.