Odwołujemy się do tradycyjnej zabudowy Wrocławia opierającej się na masywnych kwartałach zabudowy, które tworzą dziedzińce (często otwarte z jednej strony) co daje w efekcie mocne jednorodne pierzeje uliczne.

Teren ulicy Na Grobli wymaga takich miastotwórczych (rdzeni) - kwartałów zabudowy, które rozwinęłyby się potem w regularną zabudowę śródmiejską.

Front bryły ma łagodne wyokrąglenia, a logika kompozycji horyzontalnej zachowana.

Przyjęcie mocnego kwartału zabudowy wymusiło zróżnicowanie wysokości brył i dostosowanie skali architektury do skali urbanistycznej. Połączyliśmy więc kondygnacje parami (dwie pierwsze tworzą cokół, dwie kolejne główną część korpusu i ostatnia jest zwieńczeniem).
Odpowiednio podobnemu "powiększeniu" podlegają też okna.

Łukowe wydrążenie parteru ma słuzyć podniesieniu rangi szkoły wyższej i nawiązuje zarówno do historii Wrocławia jak i "współczesnej" architektury (ciemny kamień).

Ta "kumulacja" architektury przy wejściu jest wzmocniona poprzez ciemne otwory i reliefy. Gęste, pionowe podziały, takie jakie widzielismy w dziedzińcu budynku głównego Politechniki czy w Hali 100-lecia tworzą architekturę głównych kondygnacji.