Architektura jest w ruchu, bo my, kiedy ją oglądamy, jesteśmy w ruchu.
Wirują okna – my wirujemy razem z nimi.
Stoimy – architektura przystaje obok nas.
Szarzeje – budynki robią krok do tyłu, świta – powoli przesuwają się ku nam.
Jesteśmy zmęczeni – krawędzie okien wyginają się w łagodne parabole.
Usypiamy – obrazy stają się ostre – ożywione w naszym śnie.

Przestrzenie publiczne odbieramy w różnych stanach emocjonalnych.
Pośpiech na dworcu kieruje naszą uwagę w głąb przestrzennej struktury.
Drążymy wzrokiem głębię przestrzennych układów, omijając nawet to, co mamy pod nogami.
Kiedy mamy czas i nie spieszymy się, ze zdziwieniem odkrywamy ogrom sklepienia hali sportowej albo poczekalni.
Przez te wszystkie skojarzenia i przypomnienia architektura miejsc publicznych jest też obecna w naszych domach.
Wpływa na nasze nastroje.
Dworce kolejowe, miejsca niczyje bez ścian do oparcia wywołują wielorakie skojarzenia. Sale gimnastyczne ze swoją nadmierną przestrzenią pobudzają przeszłość.

Mijaliśmy już te szeregi okien w kamienicach. Okna i odstępy między nimi odbijają się jako cienie i plamy słońca na podłodze. Słoneczny blask na ramie okna ożywia naszą wyobraźnię.

Szorstkie struktury to jakby przetworzony krajobraz - odległe zalesione powierzchnie wzniesień.
Dla innych - ściany ulic.
Wysokość dla wnętrza oznacza wolność i wspaniałość , pozwala mu wypełnić się powietrzem, a my możemy tę przestrzeń wdychać razem z powietrzem.
Zadziwia nas często ogrom sklepienia.
Wielkimi haustami wdychamy otoczenie, wypełniamy nim nasze oczy.
Natarczywe powierzchnie architektury publicznej – posadzki - mimowolnie
przeszukujemy je wzrokiem starannie tropiąc każdą spoinę czy szczelinę.

Czegoś szukamy…

Do czegoś dążymy…

Dziś oglądane okno tworzyło się w naszej głowie przez wiele lat patrzenia
na inne, podobne okna w podobnym półmroku czy świetle.
Ulegamy…

*

Stoję na środku wielkiej hali dworcowej i patrzę na odjeżdżający pociąg.