To ona! To Ty Aino.

Kołyszesz się w hamaku. Kołyszesz się między ciemnością a blaskiem Twych oczu.
Między wiecznością a teraźniejszością, dotykając granicy życia.
Tak, to Ty zawsze wiedziałaś czego chcesz.
Nieodgadniona, krnąbrna i silna, z nieodłącznym blaskiem z dzieciństwa. Przychodzisz i odchodzisz…
To Ty – wierna. Twoje krzesło stoi przy fortepianie, jest proste.
Pięknie je wymyśliłaś. Widzę Twoje oczy, Twój zapał i siłę.
Czyżbyś wiedziała o śmierci coś więcej?
Zagraj dla gości.

Między sosnami w Helsinkach stoi dom z pięknym salonem,
w którym obok fortepianu – niepozorne, wiklinowe krzesło.
Dom jest bardzo znany, zaprojektowany przez światowej sławy architekta Alvaro Aalto.

A to niepozorne krzesło zaprojektowała jego żona Aino.

Alvar lubił filmować swoją rodzinę.
Twarz Aino pojawia się w kadrze nieruchomej kamery w rytmicznych, krótkich odstępach czasu. Kołysze się w hamaku, a twarz
i oczy – jak fale – dobijają do obiektywu i znów odpływają. Nie wie, że za kilka lat umrze. Alvar Aalto trzyma nieruchomo kamerę. On też tego nie wie.
Ona czasem usiądzie na krześle obok fortepianu i zagra dla gości.

Myśli i siła tej pięknej kobiety pozostały w architekturze jej męża.

Salon w domu przy Riihitie w Helsinkach