Piękna  twarz Madonny  Tycjana
Twarz niezwykłej delikatności .
Uroda jej owiana delikatną mgiełkę w  niewidzialny sposób oddziela widza od nieskazitelnego piękna kobiety.

Tycjan dotykał delikatnie pędzlem powierzchni płótna używając kropel, plamek , jakby nie chciał spłoszyć tego ulotnego piękna.
Ona nie jest świadoma swego piękna ale jest go świadomy Tycjan.

Co urzeka w tej młodej, delikatnej nie do końca odgadnionej twarzy ? Na czym oparł się Tycjan malując tak pięknego człowieka?

Delikatny skłon twarzy .
Warga dolna podniesiona cieniem ku skupieniu.
Powieka lewa – smutek senny.
Oczy podniesione z resztkami łez - kropla biała na skraju rzęsy.
Usta kapryśne ale bez  pożądliwości.
Ucho – ukryta czułość  -– delikatnie malowane jakby malarz jakby chciał wytłumaczyć się ze zbyt kapryśnych, może zanadto zmysłowych warg dziewczyny.
Policzek twarzy – jedwabista powierzchnia za którą nie ma ciała – tylko czysty duch.
Cienkie pasma włosów na skroni, po bólu porodu.

Z tyłu majaczą demony,
Tło życia mozolnego, pełnego demonów.
No i wiedza co będzie potem – plamki krwi na sukni.

Prawie niezauważalne wcięcie tali - zlewa się  z ciemnym, ciężkim tłem życia.
Dlaczego welon rzuca plamki krwistych cieni w materie sukni dziewczyny ?

Tycjan zna dalszy ciąg historii. Ona nie.
Ona patrzy na nas lekko zadziwiona, ufna . Wiara w przyszłość dobrą, bezpieczną miesza się z lekkim tylko niepokojem.

Jak powstało i trwa to nieuchwytne piękno twarzy, co skrywa piękną, dziecięcą duszę?